O εργολάβος κηδειών: Fritz Roth

Ο Fritz Roth είναι ένας καλόκαρδος εξηντάχρονος από τη Ρηνανία. Πιστεύει ότι ένας εργολάβος κηδειών επιτελεί λειτούργημα. Από το 1983 διευθύνει το γραφείο τελετών „Pütz-Roth“ στο Bergisch Gladbach και έγινε πολύ γνωστός στην ευρύτερη περιοχή, όταν άνοιξε το πρώτο ιδιωτικό νεκροταφείο της Γερμανίας.

«Θεωρώ σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι ο θάνατος, η θλίψη και το πένθος αποτελούν φυσιολογικές καταστάσεις σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής» επισημαίνει ο Fritz Roth.

"Να συνειδητοποιήσουμε το νόημα του θανάτου"

Το νεκροταφείο είναι μία αγροικία με περιποιημένο κήπο που θυμίζει περισσότερο παραδοσιακό ξενοδοχείο. Είναι εμφανής ο ενθουσιασμός με τον οποίον ο ιδιοκτήτης υπηρετεί το λειτούργημά του, όπως υποστηρίζει. «Θέλω να ενθαρρύνω τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν το νόημα του θανάτου» δηλώνει ο ίδιος. Ομιλεί σαν ιερωμένος. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

΄Οταν ήταν δέκα χρονών, καθολικοί ιεραπόστολοι τον έπεισαν να κλειστεί σε μοναστήρι. Στα επιχειρήματά τους συμπεριλαμβάνονταν το ...ιδιόκτητο γήπεδο ποδοσφαίρου, καθώς και η πισίνα της μονής ! Ο Fritz Roth έμεινε έγκλειστος για εννέα ολόκληρα χρόνια στο μοναστήρι της ολλανδικής πόλης Seyl. Εν τέλει όμως συνειδητοποίησε ότι δεν ήθελε να ζήσει για πάντα μονήρης και άγαμος.

"Η τέχνη μας χαρίζει τη γλώσσα της εικόνας, με την οποία προσπαθούμε να εκφράσουμε αυτό που δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε"

Βγήκε λοιπόν από το μοναστήρι και σπούδασε οικονομικά στην Κολωνία, φιλοδοξώντας να κατακτήσει διευθυντική θέση σε έναν μεγάλο ενεργειακό όμιλο. ΄Ομως ο πεθερός του τον οδήγησε σε άλλους επαγγελματικούς δρόμους. «Ο γαμπρός μου σίγουρα θα είναι ο κατάλληλος άνθρωπος» διεμήνυσε σε οικογενειακό φίλο, ο οποίος διηύθηνε μεγάλο γραφείο τελετών και αναζητούσε «διάδοχο» στο τιμόνι της επιχείρησης. Κι έτσι ο Fritz Roth έγινε εργολάβος κηδειών.

Μάλιστα κατά τραγική σύμπτωση, ο ίδιος οδήγησε και τον παλαιό οικογενειακό φίλο στην τελευταία του κατοικία. «΄Ηταν μία ξεχωριστή μέρα για μένα» λέει ο ίδιος. «Συνήθως συμβουλεύω τους άλλους όταν πενθούν, αλλά εκείνη τη φορά έπρεπε να αφοσιωθώ στο δικό μου πένθος».

Ο Fritz Roth γεννήθηκε το 1949 στο ΄Αϊκαμπ, κοντά στην πόλη Bergisch Gladbach της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. ΄Ηταν ο μοναδικός γιος μίας μεγάλης αγροτικής οικογένειας. ΄Ηδη από την παιδική του ηλικία αναγκάστηκε να προβληματιστεί για τον θάνατο, γιατί τέσσερα από τα αδέρφια του πέθαναν πάνω στη γέννα τους. Παρ΄όλ΄αυτά, η καθημερινή του ζωή στο αγρόκτημα, ανάμεσα σε αγελάδες, κότες και γουρουνάκια, ήταν γεμάτη ζεστασιά και οικογενειακή θαλπωρή.

«Τρώγαμε όλοι μαζί σε ένα τεράστιο τραπέζι» θυμάται σήμερα. «Μετά πήγαινα στον πατέρα μου, σκαρφάλωνα στους ώμους του και λέγαμε διάφορες ιστορίες».

"Στον θάνατό του απλώς πεθαίνει κανείς..."

"Στον θάνατό του απλώς πεθαίνει κανείς. Τον θάνατο του άλλου όμως αναγκάζεται να τον ζήσει..."

Μάλιστα ο πατέρας του είχε ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για την τέχνη. Κι όταν πήγαιναν βόλτα στο δάσος, του έλεγε ιστορίες για παραμυθένια παλάτια και μυθικά πλάσματα.

«Μου μετέδωσε την πλούσια φαντασία και την αγάπη του για την τέχνη» λέει σήμερα ο Fritz Roth. «Η τέχνη μας χαρίζει τη γλώσσα της εικόνας, με την οποία προσπαθούμε να εκφράσουμε αυτό που δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε. Για παράδειγμα τη ζωή. Αλλά και τον θάνατο...»

Ο Fritz Roth πιστεύει ότι η σύγχρονη κοινωνία χρειάζεται περισσότερη πνευματικότητα. «Πρέπει να πάρουμε πιο προσωπικά την υπόθεση του θανάτου» υποστηρίζει. Κι όταν τον ρωτούν τί ακριβώς εννοεί, τότε μνημονεύει τους στίχους της Γερμανοεβραίας ποιήτριας

Mascha Kaléko:

«Στον θάνατό του απλώς πεθαίνει κανείς. Τον θάνατο του άλλου όμως αναγκάζεται να τον ζήσει...»