Ο στρατιωτικός: Henry Lukács

O επιλοχίας Henry Lukács έχει κάνει 370 πτώσεις με το αλεξίπτωτο, ακόμα και από ύψος δέκα χιλιομέτρων. «Ήταν όντως μία απαιτητική δοκιμασία...» λέει ο ίδιος με μετριοφροσύνη. Η αλήθεια είναι ότι μία πτώση από δέκα χιλιόμετρα έχει εξαιρετικές δυσκολίες, γιατί η θερμοκρασία μπορεί να πέσει στους μείον εξήντα βαθμούς, ενώ το σακίδιο του αλεξιπτωτιστή φτάνει τα εξήντα κιλά... «Όταν προσγειωθείς, τότε καταλαβαίνεις το βάρος» λέει ο Lukács «γι αυτό καλό είναι να έχεις δίπλα σου κάποιον που θα σε βοηθήσει να σηκωθείς». Μόλις ανοίξει όμως η ράμπα του αεροσκάφους και οι αλεξιπτωτιστές πέσουν στο κενό, τότε ξεχνιέται ακόμα και το βάρος...

Έχασε δύο φίλους του στο Αφγανιστάν...

Πιστεύει ότι έχει καθήκον να μεταδώσει στους νεαρούς αξιωματικούς την εμπειρία που απέκτησε

Ο Henry Lukács ήταν ένας από τους τέσσερις στρατιώτες, στους οποίους η καγκελάριος Μέρκελ απένειμε τον Ιούλιο του 2009, για πρώτη φορά, τον «Μεγαλόσταυρο της Τιμής». Ο 28χρονος επιλοχίας τιμήθηκε για τη δράση του στο Αφγανιστάν τον Οκτώβριο του 2008. «Στις 20 Οκτωβρίου συμμετείχαμε σε ευρεία στρατιωτική επιχείρηση, στη διάρκεια της οποίας έγινε επίθεση αυτοκτονίας σε γερμανικό φυλάκιο. Σπεύσαμε σε βοήθεια με στόχο την έγκαιρη διάσωση των στρατιωτών...» λέει ο ίδιος.

Από τότε έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά ο Henry Lukács δεν μπορεί να ξεχάσει όσα έζησε εκείνη τη μέρα: «Έχασα δύο καλούς μου φίλους στο Αφγανιστάν. Οι αναμνήσεις αυτές μου προκαλούν θλίψη και πόνο...» λέει ο επιλοχίας και εύχεται να υπήρχε στη γερμανική κοινωνία μεγαλύτερη υποστήριξη ή τουλάχιστον κατανόηση για την αποστολή στους πρόποδες του Χίντου Κους. Υποστηρίζει ότι έχει καλό σκοπό η παρουσία των γερμανικών στρατευμάτων, γιατί βοηθούν στην ανοικοδόμηση της χώρας. «Δυστυχώς όμως τα μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρονται στο Αφγανιστάν, παρά μόνο αν έχουμε επιθέσεις και θύματα ανάμεσα στους Γερμανούς στρατιώτες» λέει ο Lukács.

Βοήθεια για τους νεαρούς αξιωματικούς

Μια από τις πολλές διακρίσεις

Ο επιλοχίας Lukács χαρακτηρίζει τον εαυτό του «πολλαπλασιαστή». Πιστεύει δηλαδή ότι έχει καθήκον να μεταδώσει στους νεαρούς αξιωματικούς την εμπειρία που απέκτησε, ώστε να τους προετοιμάσει για τις δικές τους επικίνδυνες αποστολές. Και ασφαλώς έχει όλα τα προσόντα για να ανταποκριθεί σε αυτόν τον ρόλο. Στους τοίχους του μικρού δωματίου του δεν έχει κρεμάσει φωτογραφίες, αλλά διακρίσεις. Σχεδόν κάθε εβδομάδα βρίσκεται σε αποστολή στη Γερμανία ή στο εξωτερικό. Πώς βλέπει όμως ο ίδιος τον εαυτό του; Αισθάνεται ότι είναι επίλεκτος ή ξεχωριστός επειδή συμμετέχει στο Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών του γερμανικού στρατού;

Αποποιείται τον χαρακτηρισμό με μετριοφροσύνη. «Άλλοι είναι αρμόδιοι να αποδώσουν χαρακτηρισμούς, όχι εγώ» λέει ο Henry Lukács. «Σίγουρα η εκπαίδευσή μας είναι τόσο εντατική που ξεχωρίζουμε από τις άλλες μονάδες. Αλλά αυτό που αισθάνομαι είναι κυρίως ευγνωμοσύνη. Γιατί κάνω κάτι που δεν μπορούν να κάνουν όλοι...»

Μία δεμένη ομάδα

Ευτυχώς υπάρχουν και στιγμές χαλάρωσης στη γκρίζα ρουτίνα της στρατιωτικής ζωής. Τις καθημερινές ο Lukács παραμένει στον στρατώνα του τάγματος αλεξιπτωτιστών στο Zweibrücken της Ρηνανίας, όταν δεν βρίσκεται σε αποστολή εκτός έδρας. Οι απλοί αλεξιπτωτιστές μοιράζονται ανά τρεις έναν θάλαμο ενώ εκείνος, ως υπαξιωματικός, διαθέτει δικό του δωμάτιο. Πρόσφατα του χάλασε η τηλεόραση, αλλά δεν πειράζει, έχει πιο πολύ χρόνο για τους συναδέλφους του. «Είμαστε πολύ δεμένη ομάδα, δεν βρίσκεις εύκολα τόσο καλό εργασιακό κλίμα...» λέει ο επιλοχίας. Η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση. Πρέπει όλοι να τα βρουν μεταξύ τους σε ελάχιστο χώρο. Και το κυριότερο: σε μία επικίνδυνη εποστολή πρέπει να έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο...

Η φίλη που ...έπεσε από τον ουρανό

Έχει κάνει 370 πτώσεις με το αλεξίπτωτο, ακόμα και από ύψος δέκα χιλιομέτρων

Το Σαββατοκύριακο ο Henry Lukács θα βρει επιτέλους χρόνο και για την προσωπική του ζωή. Πηγαίνει στην Κολωνία για να δει τη φίλη του. Ο ίδιος κατάγεται από την Ιένα της Ανατολικής Γερμανίας, αλλά θεωρεί πλέον την Κολωνία δεύτερη πατρίδα του. Θυμάται ότι η κοπέλα του «έπεσε από τον ουρανό» ...κυριολεκτικά, γιατί της αρέσει κι εκείνης το αλεξίπτωτο. Πολλές φορές μάλιστα ο ο Lukács την απαθανατίζει σε βίντεο όταν πέφτει.

Οι δυο τους σκέφτονται να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. «Συρτάρι νούμερο ένα» και «συρτάρι νούμερο δύο» αποκαλεί το εγχείρημα αυτό ο Lukács. Όλα αυτά βέβαια, αφού προηγουμένως η κοπέλα τελειώσει τις σπουδές της στη νομική. Κι όταν ο επιλοχίας αποστρατευθεί σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό, για παράδειγμα στην Κούβα. Εκεί είχε κάνει τις πιο ωραίες διακοπές της ζωής του, μαζί με τη φίλη του. «Είμαι και φανατικός καπνιστής πούρων» λέει ο Lukács. «Όταν καπνίζω ένα πούρο Αβάνας, μπορώ να χαλαρώσω και να βυθιστώ στις σκέψεις μου. Είναι η απόλυτη ευχαρίστηση...»

Mikhail Bushuev

Υπεύθ. Σύνταξης Ralf Bosen