نقش بایرن مونیخ در پیشرفت فوتبال • گپی با مجید جلالی

دویچه وله: تیم فوتبال بایرن مونیخ صدودهمین سالگرد تاسیس خود را پشت سر می‏گذارد. نظر شما در مورد این باشگاه پرآوازه‏ی فوتبال آلمان و جهان که در بین ایرانیان نیز از محبوبیت بسیار بالایی برخوردار است، چیست؟

مجید جلالی: به لحاظ علاقه‏ای که از قبل به باشگاه بایرن مونیخ داشتم، همیشه تحولات این باشگاه را دنبال می‏کردم. باشگاه بایرن مونیخ در رشد فوتبال در آلمان و هم‏چنین در پیشرفت این ورزش در دنیا نقش به‏سزایی داشته است. خیلی از طرح‏های تاکتیکی که لازم بود در فوتبال ارائه شود، از سوی این باشگاه شروع شده است. خیلی از بازیکنان بزرگ و اسطوره‏های فوتبال دنیا از این باشگاه بیرون آمده‏اند. شاید بتوان گفت که باشگاه بایرن‏مونیخ به نوعی ایدئولوگ خیلی از طرح‏‏های فوتبال بوده است. از نظر سازماندهی باشگاه هم، یکی از قوی‏ترین باشگاه‏ها است و یک سری قواعد داخلی دارد که منحصر به‏فرد است و من شیفته‏ی این قواعد هستم. حتی در کلاس‏های حرفه‏ای که بودم، در این زمینه از استادها سؤال می‏کردم. برای نمونه‏، یکی از قواعد آن‏جا را به من گفتند که پس از پایان تمرین، بازیکنان زیر ۲۵ سال باید بروند و وسایل تمرین را جمع کنند. لوتار ماتئوس که آن زمان ستاره‏ی تیم ملی آلمان بوده، وقتی ۲۵ ساله می‏شود، جشن می‏گیرد که دیگر مجبور نیست این کار را در باشگاه انجام بدهد. این‏ها مقررات خوبی هستند که به باشگاه قوام می‏دهند. من خیلی دوست دارم در این زمینه بیشتر بدانم و همیشه یکی از شوق‏های اصلی من این بود که بتوانم باشگاه بایرن مونیخ را از نزدیک ببینم. البته هنوز موفق نشده‏ام اما امیدوارم در آینده این فرصت برایم دست بدهد.

در دهه‌های اخیر در صحنه‏ی فوتبال باشگاه‏های آلمان، در کنار بایرن مونیخ تیم‏های دیگری هم بوده‏اند که به موفقیت‏های بزرگی دست یافته‏اند؛ از جمله وردر برمن، مونشن گلادباخ، "بوروسیا دورتموند، هامبورگ، لورکوزن یا ولفز‏بورگ؛ چرا تیم‏های دیگر آلمانی در میان ایرانیان مانند بایرن مونیخ این‏قدر محبوب نیستند؟

مجید جلالی

شاید به این دلیل است که باشگاه بایرن‏مونیخ ستاره‏های بزرگ و شخصیت‏هایی مانند فرانس بکن‏باوئر، گِرد مولر و یا کارل هاینس رومنیگه را دارد. این‏ها ستاره‏هایی هستند که جوانان را جذب می‏کنند. خود من اولین بار که عاشق بایرن مونیخ شدم، به خاطر گرد مولر بود که هرطوری می‏چرخید، می‏زد توی گل و من خیلی دوست داشتم بازی‏های او را تعقیب کنم. چنین ستاره‏هایی و علاقه‏ای که مردم در سراسر دنیا به آن‏ها دارند، خیلی در جذب مخاطبان تاثیرگذار هستند.

در سال ۱۹۹۸ میلادی، پس از جام جهانی ۹۸ فرانسه، علی دایی نخستین فوتبالیست ایرانی بود که به باشگاه بایرن مونیخ پیوست. او یک سال بیشتر نتوانست در این باشگاه بازی کند و پس از آن به هِرتا برلین منتقل شد. در سال ۲۰۰۴ وحید هاشمیان، به لطف بلند‏پروازی خود در باشگاه بوخوم و به ثمر رساندن ۱۶ گل در آن فصل فوتبال بوندس‏لیگا به مونیخی‏ها پیوست. او هم یک سال بیشتر نتوانست در بایرن بماند. سومین ایرانی‏ای که پیراهن بایرن ‏‏مونیخ را بر تن داشت، علی کریمی طی سال‏های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ بود. به نظر شما، چرا این سه بازیکن طراز اول فوتبال ایران نتوانستند، آن‏طور که باید و شاید، در باشگاه بایرن مونیخ موفق باشند؟

بایرن‏ مونیخ باشگاه بزرگی در سطح اروپا است و هر بازیکنی که بخواهد آن‏جا دوام بیاورد، باید همواره سعی کند قابلیت‏های خود را افزایش بدهد و تمرکز خیلی بالایی داشته باشد تا بتواند در چنین تیم‏هایی باقی بماند. این که بازیکنان ما توانستند خود را به سطحی برسانند که از سوی بایرن مونیخ درخواست شوند و عضو آن‏جا شدند، به تنهایی یک موفقیت بود. ولی برای این که بتوانند خود را در آن‏جا حفظ کنند، به قابلیت‏های بالاتری نیاز داشتند که در این زمینه‏ کمبودهایی داشتند.

ممکن است به این قابلیت‏ها و یا کمبودها کمی شفاف‏تر اشاره کنید؟

شاید از نظر مهارتی و به نظر من، در درجه‏ی دوم ذهنی − روانی. چون ظرفیت‏های روانی خیلی مهم هستند. بازیکنانی که از قاره‏ی آسیا به تیم‏های بزرگ می‏روند، باید از نظر ظرفیت روانی خیلی قوی باشند و تحمل نیمکت‏نشینی را داشته باشند و همان‏طور که روی نیمکت می‏نشینند، به تلاش خودشان اضافه کنند. چون معمولا بازیکنان نیمکت‏نشین رفته رفته دل‏سرد می‏شوند و فقط آن‏هایی می‏توانند در این تیم‏ها بزرگ شوند که به موازات نیمکت‏نشینی بتوانند انگیزه‏های خود را حفظ کنند و تلاش‏شان را بیشتر کنند که این نیاز به ظرفیت روانی خیلی بالایی دارد.

مصاحبه‌گر: فرید اشرفیان

تحریریه: شهرام احدی